Mayın 20-si Qorxmazın ad günüdür.

Bir uşaqlıq dostumun sözüdür, deyir ki, yaşındakı rəqəmlər tək-tək dəyişdikcə problem deyil, ancaq elə ki, iki rəqəm birdən dəyişdi, onda bu ciddi hadisədir, onu yaxşı qeyd eləmək lazımdır…

Qorxmaz üçün də bu gün elədir – yaşındakı 6 ilə 9 dəyişir.

Yubileyidir onun bu gün.

İki gün əvvəl ara sakit ikən zəng vurdum mənim üçün çox dəyərli və qiymətli olan bu insana.

Nömrəsinə bir neçə dəfə zəng çatmamışdı, əziz Aydın Candan dəqiqləşdirdim – eyni nömrə imiş. 50 dəqiqə danışdıq, onun 20 dəqiqəsini Aydından (Can), 20 dəqiqəsini də Həmiddən (Ormanlı) danışdı…

Qorxmaz deyir bütün qələm əhli mikrorayonlar kimidir, bir-birinə oxşayır. “Bəs Aydın, o kimə oxşayır?” soruşanda düşünmədən “İçərişəhərə” dedi... Həmidin dostluğundan, sufiliklə ozanlığının sintezindən danışdı. İsmayılı (Ömərov) hörmətlə yada saldıq, Çingizlə çalışdığı illərdən danışdıq…

Qorxmaz Şıxalı (Şıxaliyev) Ustad Aydın Canın dediyi kimi, Yaxşı Adamdır, onun Adamıdır. Bu gün FB-da gözəl bir yazısını paylaşıb Qorxmaz haqqında. O yazıdan sonra mən nəsə yaza bilməzdim. Dedim heç olmasa buradan təbrik edim quru-quru.

Təbrik edərkən altını cızaraq, imzamı ataraq demək istəyirəm ki, Qorxmaz mənim Azərbaycan Dövlət Televiziyasında tanıdığım ən mükəmməl qələm adamlarından biri və bəlkə də elə birincisidir. Onun imlası, yazdığı mətnlər mübaliğəsiz müntəxabata salınacaq qədər təmiz, kaloritli və doğulduğu İsmayıllının havası qədər təmizdir.

Mərhum Rafiq Tağının ən böyük oxucusu, ən vəfalı dostu idi. Bəli, “şikil” kimi oğlandır Qorxmaz, amma bu yaraşığın altında ağır və dərin, görünməz bir nisgil, əzab var – o da müasir Azərbaycan nəsrinin zirvələrindən olan Rafiq Tağının faciəli ölümünün yaratdığı yaradır.

Mənə Rafiq Tağını Qorxmaz sevdirmişdi. Ona ömürboyu minnətdaram buna görə…

Bu sətirləri yazarkən Qorxmaz Bakının mərkəzindən bir qədər aralı, xudmani bir yerdə özünə yubiley keçirir. Kimləri dəvət etmisən deyə soranda, heç kimi, bilən, xatırlayan gələcək dedi. İndi orda, o məclisdə kim var, bilmirəm. Amma bilirəm ki, Qorxmazın başına mətbuatın, ədəbiyyatın qaymaqları yığışıblar. Onun zövqünə bələd olduğum üçün oturduğu, durduğu dostları da seçkin insanlardır. Açığı, indi onlara qibtə edirəm. Çünki məhz iki rəqəmin dəyişdiyi bu gündə mən də özümü qaymaq saymasam da, orada olmaq istərdim.

Qorxmaz, bilirsənmi, əgər mənə söz çatsaydı qalxıb sənin bir dəfə mənə “Turac”da danışdığın “nanəli konfet” xatirəni – atanın bacınla səni kənddən rayon mərkəzinə aparmaq istədiyini, amma palıd ağacının yanında…Bilmirəm, yəqin burdan sonrasını danışa bilməzdim ehtimal ki...qəhərlənərdim, sənə sarılar və...gözüm sulanardı...

Sən mənim tanıdığım ən dürüst, ən əxlaqlı insansan, sən bütün dostlarını özündən çox sevirsən, ətrafımdakı ən maraqlı və Öz Sözü, Öz Fikri olan nadir adamlardan birisən.

Sən dostların üçün Tapıntısan, bizim Yaxşı Adamımızsan!

Xoş gəlibsən yubileyinə!

Xoş gəlibsən bu Dünyaya!