Akif Cabbarlı
yaxud hər birimizin can sağlığı Vətənin salamatlığıdır
Son aylar bütün dünyanı dilemma qarşısında qoyan “Covid-19” adlandırılan gözəgörünməz virusun “nüfuz” dairəsi, yayılma arealı genişləndikcə bu “taclı” varlığın hər kəsin gözünün odunu alması haqlı olaraq bir çox suallar doğurur. İndi gecə ilə gündüzü qarışıq salan, ömrü boyu adət etdiyi həyat tərzini dəyişmək zorunda olan, bütün ölkələrdə sağlam yaşamaq devizinə çevrilən “evdə qalaq, sağlam olaq” çağırışına qoşulan, iki əllə səs verən Adəm övladının gözü yoldadır. Yeni-yeni qalaktikalar kəşf edən, ulduz müharibələrinin çeşid-çeşid layihələrini cızan, yeraltı dünyanın başaçılmaz sirlərini öyrənən, danışan, mahnı oxuyan, insanın ağlına, düşüncəsinə şərik çıxan robotları yaradan alimlərimiz, beynimizi, ürəyimizi, ciyərimizi yenisi ilə əvəzləyən həkimlərimiz, əcəba, nə yaxşı hələ də mikroskop altında ölüm rəqsi bəstələyən “taclı iblisin” qollarını qandallaya bilmir?..
Korona bizi hamılıqla – vəzifəsindən, titulundan, var-dövlətindən, yaşından asılı olmayaraq, sıxıb bir küncə. Vaxtilə məktəblərdə belə edərdilər – dərsdə şuluq salanları, hazırlıqsız şagirdləri müəllimlər müəyyən müddət küncdə üzü divara saxlayar, bu yolla cəzalandırardılar. İndi də bu korona bütün bəşər övladını küncə dirəyib. Nə vaxt cəzadan azad edəcək, o da bilinmir. Dözürük, dözməliyik – özümüzün və hər kəsin can sağlığı naminə hər cür psixoloji basqıya, darıxdırıcı, bezdirici mühitə, gərginliyə baxmayaraq, səbrimizi basmalıyıq. Bu prinsip ölkə prezidenti cənab İlham Əliyevin “Biz birlikdə güclüyük” çağırışına alternativsiz cavabımızdır. Evdə qalsaq, müəyyən olunmuş qanunlara dəqiq əməl eləsək, təbii ki, virusa yoluxmaq və yaymaq ehtimalını azaldar, nəticə etibarilə hər bir vətəndaşımızın can sağlığına etibarlı zəmin yaratmış olarıq. Doğrudur, etiraf etməliyik ki, xüsusən yaşlılar, heç bir yerdə işləməyən, əlavə məşğuliyyəti olmayan insanlar üçün çox çətindir. Dörd divar bəzən belə adamları psixoloji cəhətdən çox sıxır, “Covid-19”un daha tez yaxalamaq ehtimalı onları hədsiz qayğılandırır. Amma unutmamalıyıq ki, çoxdan oxumaq istədiyin kitabları vərəqləmək, retro filmləri izləmək, qohum-qardaşla telefon əlaqələrini sıxlaşdırmaq, hətta istedadın və həvəsin varsa, memuar yazmaq, həyət-bacada səliqə-səhman yaratmaq psixoloji gərginliyin aradan qaldırılması üçün olduqca gərəkli və zəruri məşğuliyyətlərdəndir. Yoxlayın, cəhd edin, İnşallah, nəticəsini görərsiniz.
Bioqrafiyamıza sorğu-sualsız daxil olan, hər birimizin dilində vahimə ilə səslənən pandemiya həyatımıza özü ilə bir çox arzuolunmaz, gözlənilməz məqamlar gətirib. Gəlin xatırlayaq, yüzlərlə, minlərlə pərəstişkarını eyni zamanda, bir məkanda bir araya gətirməyi bacaran xalq artistləri Rauf Babayevin, Rafael Dadaşovun dəfninə ailə üzvlərindən savayı kimsə qatıla bilmədi. Bunun bədəlini ödəməyi kimdən, hansı qüvvədən gözləyək? “Covid-19” virusu gözə görünən, əlçatası varlıq da deyil ki, bu sualı onun sifətinə ünvanlayasan. Neçə-neçə toy-düyünün, yubiley məclislərinin keçirilmə günlərini qeyri-müəyyən tarixlərə adlatdıq. Dostlarımızla, qohumlarımızla üzbəsurət oturub dərdləşməyimiz, bir-birimizin sevincinə, kədərinə şərik olmağımız nə vaxta qaldı, onu da dəqiq bilmirik.
Həyət-bacaya ancaq təmiz hava və bir əlçim gün işığı amacıyla düşən hər kəsin üz-gözündə qara haşiyə kimi dalğalanan nigarançılıq və təşviş duyğularını təsvir etməkdə hədsiz çətinlik çəkirəm. Hər kəs yanından keçən, uzaq dolanan tanışının, dostunun, lap elə ailə üzvünün keçirdiyi iztirablara şərik ola bilməməyin əzabını yaşamaqdadır. Hər birimiz ölüm qorxusunu köhnə odeyal kimi üstümüzdən kənara atmağın çoxlarının ağlına gəlməyən yollarını necə utancaqlıq, abır-həya hissi ilə, ustufluca addımlayırıqsa, təsvir etmək üçün söz tapa bilmirəm.
Allah hər birimizə müəyyən zaman çərçivəsində bir ağrılı, acılı, daim xoşbəxtlik arzusu və iddiası ilə süslənən bir ömür yolu, tale payı qismət eləyib. “Covid-19” bu qismət payına şərik çıxmaq üçün qara caynaqlarını itiləyib və hər birimizlə üzbəüzdədir. Niyə? Niyə ömür payımıza belə acgözlüklə göz dikmisən axı sən? Bu sənsənmi, yoxsa hansısa gözəgörünməz güclərin və qüvvələrin əlində bir alətsən, bilmirəm. Allah eşqinə, əl çək yaxamızdan. Qoy, Tanrının bağışladığı ömrü yalnız Onun əmri və şəhadəti ilə başa vuraq.
Bu sözlər çox güman ki, məni tanıyan və tanıdığım insanların, bütövlükdə bütün soydaşlarımın ürəyində dolandırdığı fikirlərin yazılı ifadısi kimi yozulacaq.
P.S. Bu günlərdə paytaxtın 20-ci sahə adlanan ərazisində göy-göyərtidən, qatıqdan, süddən satıb, gündəlik çörəkpulunu qazanan yaşlı bir kişi bizə maraqlı və obrazlı bir sual verdi:
- Siz Allah, məni başa salın görüm, bu, koronadı, yoxsa karenadı, hansı millətdəndir?.. Sözümün canı var. Hələ sovetin vaxtında idarəmizdə Karine adında bir qız işləyirdi...
Kişinin fantaziyasına, maraqlı düşüncə tərzinə irad tutası deyildik ki... Nə cür fikirləşmək və düşündüklərini dilə gətirmək hər kəsin müstəsna hüququdur. Bircə onu dedik ki, bu korona yalnız bizim milləti yox, dünyanın hər yerində yaşayan insanları yaxalayıb. Amma sənin dediyin karinalar da əsrlər boyu hörümçək toru kimi hər yeri bürüyüb.
Korona gedəcək, çarəsi tapılacaq, amma karenaların kökü nə vaxt kəsiləcək, bir Allah bilir...
P.S.S. Evdən çıxmağa icazəsi olmayan yaşlı həmkarımın “şəhəri gəzmək, bu günlər yaşıl libasa bürünmüş gözəlim Bakını əriş-arğac dolanmaq üçün burnumun ucu göynəyir” sözləri bu sətirlərin müəllifini də kövrəltdi və qəlbini izaholunmaz, yazıyagəlməz duyğularla siləbəsilə doldurdu.
Hər şey yaxşı olacaq!
Əgər evdə qalsaq!
Unutmamalıyıq ki, hər birimizin can sağlığı bütövlükdə vətənin salamatlığıdır.
