O gün indiki kimi yadımdadır.
Təqvimlər 21 oktyabr 1999-u göstərirdi.
Ankarada ilıq bir payız sabahı idi.
Maşın sürürdüm.
Radioda keçmiş Mədəniyyət naziri, siyasətçi və köşə yazarı Ahmet Taner Kışlalının (1939-1999) sui-qəsdə qurban getdiyi xəbərini eşitdim…
“Cumhuriyet” qəzetinin oxucusu deyildim.
Heç vaxt sevməmişəm o qəzeti, özü də solçu və ifrat ruspərəst olduğu üçün və ya bir vaxtlar Moskvanın pulu ilə çıxdığı iddialarına görə deyil,
türkpərəst olmadığına görə;
Azərbaycandan yazmadığına görə;
Qarabağ davamızı səhifələrinə daşımadığına görə...
Ancaq arada Kışlalının yazılarını oxuyurdum, fərqli yazırdı o…
Bir bank xəzinədarının ailəsində doğulmuş, özel liseydə oxuyub Ankara universitetinin Siyasi bilgilər fakültəsindən məzun olmuş, doktorluq dərəcəsini Paris universitetində almışdı. Türkiyəyə qayıdıb çeşidli qəzetlərdə köşə yazarı, universitetlərdə müəllimlik etmişdi.
1997-ci ildə CHP-dən – Cümhuriyyət Xalq Partiyasından İzmir millətvəkili seçilərək Bülent Ecevit hökümətində Mədəniyyət naziri olmuşdu…
Sosialist idi Ahmet Taner Kışlalı.
Parisdə doktorluq dissertasiyası üzərində çalışarkən Fransa paytaxtı tələbə hərəkatı ilə qaynayırdı. “Paris Baharı” sosialist fırtınası çıxarmışdı. Gənc Ahmet Taner bu fırtınanın ağuşuna düşməyə bilməzdi. Bu yol onun siyasi həyatının başlanğıcı, ömrünün isə fəlakətlə bitəcək sonu olacaqdı.
21 oktyabr sabahı işə getmək üçün evdən çıxıb avtomobilinə doğru yeridi.
Maşının qapısını açarkən dəhşətli bir partlayış onun bir əlini qopardı, yarım saat sonra isə çatdırıldığı xəstəxanada öldü. Uğur Mumcu, Bahriye Üçok, Muammer Aksoy cinayətlərinə bir yenisi əlavə oldu…
Ölümündən 4 il əvvəl Antalya yolunda düşdüyü avtomobil qəzasında fransız əsilli həyat yoldaşı Nilgün (Nikol) Kışlalı vəfat etmiş, o isə həyatda qalmışdı…
Bu gün Ahmet Taner Kışlalının “Fransız ana-babanın Bordolu Türk qızı” həyat yoldaşının ölümündən sonra yazdığı yazını paylaşıram:
AHMET TANER KIŞLALININ HƏYAT YOLDAŞININ ÖLÜMÜNƏ YAZDIĞI MƏKTUB
Ağlamak ayıp tabi, kimse görmemeli.
Ama siz...
İçin için ağlayabilirsiniz, kimseler görmeden...
"Tanıdığımda adı Nicole'dü.
Sevgisi uğruna, doğduğu toprakları, ailesini, alışkanlıklarını, sınırsız dostlarını bırakıp Türkiye´ye geldiğinde de adını değiştirmemişti.
25 yıllık geçmişi ile köprüleri atmış, ama adını ve dinini korumuştu...
Kışlalı soyadını alışının ikinci yılındaydı... Altınay´a hamileliğinin de son aylarında... Gözlerinden taşan bir mutlulukla kapıda karşılamıştı beni:
Hem Türk, hem Müslüman olmak istiyorum...
Ben Tanrı´ya inanırım. Senin Tanrın ile benimki farklı değil ki? Çocuklarımız iki toplum arasında kalmamalı. Ben de her şeyi seninle, onlarla ve bu toprakların insanlarıyla paylaşabilmeliyim.
Meğer yakın arkadaşlarımla birlikte müftüye gidip konuşmuş. İsmini bile seçmiş.
Ama sabredememiş “sürpriz”inin sonuna kadar...
O gece “kelime-i şahadet”i sabırla ezberledi. Heyecandan uyuyamadı. Ertesi sabah müftünün yanından çıkarken, elinde artık “Nilgün Kışlalı” olduğunu kanıtlayan bir belge vardı.
Ankara Müftülüğü´nün mühürlü kağıdını anne ve babama göstermek için merdivenleri ikişer ikişer atlayarak çıkarken çok mutluydu. Çünkü bunun onlar için taşıdığı anlamı biliyordu.
Annemle babam ağlarken, o da gözyaşları içindeydi.
Her zaman çalıştı.
Sekreterlik yaptı. Mağaza yönetti. Halkla ilişkiler sorumluluğu taşıdı.
Protokol danışmanlığı üstlendi... Hem evde çalıştı, hem dışarda.
Yaptığı iş ne olursa olsun, çalışmaktan hep onur duydu... Her yaptığı işe yüreğini verdi. Hep başarılı oldu...
Kocası bakanken, 86 metrekarelik sosyal meskeninin bulunduğu binanın merdivenlerini sabunlu sularla silerdi...
Komşular hayretler içindeydi. Ama o bundan değil, ancak, gelen yabancı konukların Türklerin temizliği ile ilgili düşüncelerinden utanırdı.
Bütün insanları severdi. Ama o, artık “biz Türkler”den biriydi; “onlar”dan değil.
Ulusal günlerde pencereye bayrak asar; Altınay ile Dolunay´a, büyük bir heyecanla Atatürk´ün büyüklüğünü anlatmaya çalışırdı.
Dinsel geleneklere uymak için çaba gösterirdi.
Sorunu olduğunda, içi sıkıldığında Hacıbayram´a gider dua ederdi. Türkçe olarak, içinden geldiği gibi...
Ama benzer bir gereksinmeyi yurtdışında da duyduğunda, aynı rahatlık ve gönül huzuru ile güzel bir kiliseye gidip mum dikmekten de çekinmezdi... Ve duasını gene kendine göre yapardı. Çoğunlukla da Türkçe olarak.
Onun için din, inanç ve iyilik demekti.
Oruç tutar, kurban keser, herkesin yardımına koşardı...
Bir yurtdışı resmi gezi dönüşümde, her zamanki gibi uçağın merdivenlerinin ucundaydı. Güneş gözlükleri ile saklanmaya çalışılan kızarmış, şişkin gözler. Dudaklarında zorlama bir gülümseme.
“Ahmet boşanalım” dedi, “benim yüzümden senin siyasal kariyerini yıkacaklar!”
Meğer sağcı basın yokluğumda bir kampanya başlatmış.
“Kültür Bakanı´nın Hıristiyan karısı” neler yapmış neler... Koca bakanlığı Hıristiyanlık için kullanan O. Hatta müzelerdeki ikonaları çaldırtıp yurtdışına kaçırtan da O...
Evinde yabancı bir kültüre “teslim olmuş” bir Kültür Bakanı.
Sekiz sütun “haberler”... Ve zihnimden silinmeyen köşe yazılarından örnekler... “İkonalar ve Kokonalar”, “Madam Kislali”, daha niceleri...
Nilgün, bana saldırmak için niçin kendisini kullanmaya çalıştıklarını bir türlü anlayamıyordu..
Türk ve Müslüman doğmuş olmak, bunları kendi istenci ile benimsemiş olmaktan daha mı önemliydi?
Sevgi doluydu.
Çiçekleri, ağaçları, kelebekleri severdi... Kuşları, köpekleri, kedileri severdi... Çocukları, yaşlıları severdi... Tanrı´yı severdi, Atatürk´ü severdi...
“İnsan”ı severdi.
Bir hastanedeki umutsuz hastaları her gün ziyaret etmeyi; onları neşelendirmeyi, onlara umut dağıtmayı; paylaştığı acıları içine gömüp, gözyaşlarını eve saklamayı severdi.
Bakanlarla, büyükelçilerle, generallerle, çok ünlü yazarlarla, bilim adamları ile de arkadaştı... Kapıcılarla, bekçilerle, çaycılarla, şoförlerle, işçilerle, koruma polisleri ile de arkadaştı.
O bir “insan”dı...
28 yılını benimle paylaştığı için çok mutlu olduğum, kendimi şanslı saydığım, kendisiyle övündüğüm bir insan.
Piaf’ı ve Pavarotti´yi de beğenirdi, Sezen´i ve Gürses´i de.
Dev tenorun olağanüstü sesini, araba dağlardan geçerken, çok yüksek tonda dinlemekten hoşlanırdı. Ölüme yaklaştığımız dakikalarda ise, kasetçalardan süzülüp içimizde bir şeyleri titreten müziğin sözleri kulaklarımdan bir türlü gitmiyor:
“Yine mevsimler geçecek / Yine yapraklar düşecek / Giden sevgililer geri gelmeyecek...”
Nedense bana hiç söylememişti.
Türk bayrağı ile gömülmek istediğini ilk kez dostum Şahin Mengü´ye açmış. O “olamayacağını” ne kadar anlatmaya çalıştıysa da vazgeçmemiş. Başka dostlara da bu “rica”sını iletmiş...
Sevgili Mehmet Açıktan, tabutun bir kenarına bayrak eklemeyi başarmıştı... Nilgün toprağa verilirken, Altınay ile Dolunay, bir bayrağı da kefenin üzerine koymayı başardılar...
Fransız ana-babanın Bordolu Türk kızı şimdi Ankara'da´yatıyor.
Ve de benim kalbimde..."
