Vəliş kişi qonum-qonşuya, qohum-əqrabəyə, dosta-tanışa daim kölgə salmağa çalışırdı. Hər edilən müraciəti cavabsız qoymazdı. Bacardığı qədər əlçatan işlərin arxasınca gedər və hər hansı maraq güdməzdi.
Bir gün tələbəsi olmuş Ramazan Vəliş kişiyə “rayispolkomdan” arayış almaq lazım gəldiyini dedi. Məsələnin tam mahiyyətini öyrənəndən sonra fikirləşib tələbəsinə bir yol tapacağını söylədi.
Bir neçə gün ərzində işə gedərkən fikrində Ramazanın xahişini “vərə-vurd” edib yollar axtarmağa çalışdı. Vəsorğu sual etdiyi dostlarından biri baş memara müraciət etməyi məsləhət gördü. Samballı adamdı, özü də sizintərəflərdəndir, bəlkə onun üstünə gedəsən.
Vəliş kişi məsələni təmənnasız həll etməkistədiyindən fikirləşdi ki düz deyir. Bəlkə o bir yol göstərər. Necə olmasa biz tərəfdəndir, dağ adamıdır. Dağ adamlarınə qədər olmasa istiqanlığı ilə seçilir.
Tələbəsiylə vaxt təyin edib, sənədləri götürüb “rayispalkoma” üz tutdu.
Ədəb-ərkannan adını növbə siyahısına yazdırıb gözlədi.
Az keməmiş,- Vəliş kişi kimdi,- gəlsin, deyə qapıçı dağınıq şəkildə dayananlara müraciət etdi.
Ürəkli şəkildə içəri keçən Vəliş kişi artıq nədən danışacağını, hansı ssenariylə söhbətə başlayacağını planlaşdırmışdı.
Kabinetə keçəndə qeydiyyatçı qızı, sağda isə rayonun baş memarı Sakif müəllimi gördü. Salamlaşdı. Özünü təqdim edəndən sonra başladı:
- Saqif müəllim, dostlarnan danışdım, açığı dedilər ki, özününküdü, bacarıqlı, işdüzəldən adamdı, belə xırda məsələdən ötürü birincini heç narahat eləmə. Özünə müraciət elə kömək edəcək. Dedilər Sakif müəllim dağ adamıdır. Təmiz adamdır. Şadam ki, az vaxtda indi çalışdığınız rayonda belə hörmət – izzət qazanmışsınız...
Gəlişi gözəl sözlərdən istifadə etməklə, məqsədini ifadə etmək üçün sanki bir körpü salmaq istədi Vəliş kişi.
- Məndə elə Ağdamnanam....
Demişdi ki, ciddi görkəm alan Sakif müəllim dilləndi:
- Ağsaqqal hər birimiz bir planetdə yaşayırıq. Kimin haradan olması vacib deyil.Amma sizə yanlış deyiblər.Mən dağ adamı deyiləm, Pakistandanam.
Vəliş kişi memarın kabinet şəraitində bu məsələyə niyə belə ciddi reaksıya verməsini “göydə tutdu”. Bir balaca tutulsada büruzə vermədi. Sakif müəllimin bu sözünə cavab olaraq dedi:
- Elə vallah məndə demək istəyirdim. Amma ürək eləmirdim. Açığı məndə heç Ağdamnan deyiləm. Sizin qonşuluqdan,Əfqanıstandandan gəlmişəm Azərbaycana. Oralardakı vəziyyəti də görürsünüzdə...
Vəliş kişinin ciddi şəkildə dediyi bu sözdən sonra, otaqdaki qeydiyyatçı xanım gülməkdən özünü çətinliklə saxlamışdı. Elə bircə himə bənd idi ki, bu iki həmyerlinin söhbətinə şaqraq çəkib gülsün.
- Day, həmyerli çıxmışıq də, bu Sizlik deyilsə, onda heç olmasa düz istiqamət verin, gedim həll edim.
Sakif müəllim səhv etdiyini anlsada üzə vurmadı. Özünü tox tutdu. Vəziyyətdən çıxmaq lazım idi.Arayışı kimdən almaq lazım gəldiyini deməklə yanaşı, özü zənğ edib üstəlik tapşırdı ki, bax haa həmyerlimdir...
Otaqda gülə-gülə çıxan Vəliş kişi memarla ekspromt alınan dialoqu hələ çox adama danışacaqdı...
