Belə-belə işlər...

Yəni pensiya – təqaüd deyəndə hamının gözü önünə tələbə gəlir. Və o ingilis idi, nə idi, bəlkə də rus idi, anlamadım, basıb-bağlayırdı. Guya o, bizim pensiyadan dəhşətə gəlmişdi. Deyirdi ki, sizin aldığınız pulu işığa, suya, qaza, zibilə… verirsən qurtarır.  Amma o, aldığı pensiya ilə ildə ən azı bir dəfə dünya səyahətinə çıxır. İndi də bizim ölkəmizdədir. Buralardan da Avstraliyaya kenquru minməyə gedəcək. 

Daha ağlı kəsmir ki, bizim ölkə nə qədər varlı, əzəmətli və qürdrətlidir! Varımız-sərvətimiz başımızdan aşır. Pulumuzu sayıb-qurtaran anasından olmayıb. Bakını, varlı-dövlətli ölkənin paytaxtını gəzəndə gözü çıxmışdı kəlləsinə. Öz ölkəsində görmədiyi avtomobillərə (buna da «maşın» deyək) baxdıqca başı gicəllənirdi. MİS (buna da JEK) rəisinin oğlu «Porşe»ni sfetaforda (əşi, bu elə-belə qalsın) nə təhər anqırtdısa, yetim turist dik atıldı. Görməyib axı. Bilmir ki, mənim bu varlı ölkəmdə vergi müfəttişi «Xammer»də gəzir.

Paxıllığından başını bulaya-bulaya qalmışdı. Tez-tez də mənim nə qədər pensiya aldığımı soruşurdu. Mən də cəsus (şipion) deyiləm ki, ölkəmin maliyyə sirrini ona-buna verim. Sadəcə olaraq:

- Səncə belə varlı-dövlətli bir ölkədə müəllimin, həkimin, jurnalistin, fəhlənin, kolxozçünün (hə də onlar da alır) pensiyası nə qədər olar?

O da yandığından yarma çəkirdi. Görürdü ki, biz onun kimi dünyada ora-bura sürünmürük. Göylərdə gəzirik, göylərdə. Məsələn, şəxsən mən özüm hər dəfə  pensiyamı alıb, işıqpulunu-zadı ödəyəndən sonra əllərimi həmin o göylərə açıb dua edirəm:

- Şürük sənə, xudaya! Sən mənim  bu varlı-dövlətli ölkəmi pis gözlərdən qoru! Sən bizim maliyyə nazirimizi, deputatlarımızı min budaq elə. Onlar bu ölkə üçün çalışıb-vuruşduğumuz hər ilə 1 manat bir neçə qəpik verirlər, Allah razı olsun! Əgər bizə də o ingilislər, ispanlar, italyanlar… ac yalavac bolqarlar, yunanlar… kimi pensiya versəydilər, gedib Misirdə dəvə, Avstraliyada kenquru, Tanzaliyada dəvəquşu minərdik.

Əşi, bu əcnəbilər  öz yerində. Özümüzünkülərin də nankorları, qədirbilməzləri, ağzıgöyçəkləri var. O gün qonşu deyir ki, filan hakimə niyə bu qədər pensiya verirlər? Dedim:

- Niyə verməsinlər? Ən yüksək pensiya onların halal haqlarıdır.

Qonşu hirsləndi:

- Hamısına halaldı, həə? Bəs, balaca oğlum Quba yolunda bir hinduşqanı maşınla vuranda, məndən «Mersedes»in  dəyərində aldığı rüşvət necə? O da halaldı? Ya da Kürdəmirdəki toyda tamadaya tək bircə kəllə vuran qaynımdan aldıqları «CİP» pulu da halaldı?

Gördüm kişi qatıylayır, uzatmadım. Dünya görmüş adamam axı. Bilirəm ki, varlı-dövlətli ölkəmi öz içimizdəki bəzi-bəzi nankorlar, naşükürlər bəyənmirlər. Maliyyə nazirimizin yerinə olsam, belələrinin pensiyasından gəlir vergisi çıxaram.

Şəxsən mən pensiyada olan, ya da elə günün bu günü vəzifə  başındakı məmurların villalarına, cah-cəlallarına, «obyektlərinə» baxanda fərəhlənirəm. Varlı-dövlətli ölkəmə bəzək vururlar, bəzək. Özləri  ayrı, arvadları ayrı, oğulları, qızları, gəlinləri, kürəkənləri, yeznələri, kirvələri, kərtənkələləri… ayrı-ayrı, həm də bahalı maşınlarda gəzirlər.

Mənim ölkəm varlıdır, zəngindir, pulludur. Əgər belə olmasaydı məsələn MTN deyilən o qurumdakı generallar on minlərlə, yüz minlərlə, hələ milyonlarla rüşvəti haradan, kimdən ala bilərdilər? Əlillik dərəcəsi verən həkim komissiyaları, bəzi icra (çoxu işdən çıxarılıb haa) başçıları, bələdiyyə sədrləri… Onların pulunu kim saya bilər? Bacarmazsınız! Çünki siz işlədiyiniz hər ilə verilən 1 manat bir neçə qəpiyi saya bilmirsiniz. Onu xərcləməyi isə heç bilmirsiniz. Elə buna görə də adınız dükanlardakı nisyə dəftərindən əskik olmur. Bəs onların adlarını nisyə dəftərində görmüsünüzmü? Görməzsiniz! Çünki varlı-dövlətli ölkəmin  o s…s…s… ə, yox, «seçilmişləri» bizi kimi ilə 1 manat bir neçə qəpik yox, günə on min, yüz min…

Turisti deyirdim axı. Ordan bura gəlib, pensiyamı soruşur. Dedim, ə,  uç burdan! Oturdu taksiyə. Otursun, mən də pensiyanı alanda avtobusa  otururam. Dalınca ayıb olmasın söydüm də:

- Di get! Bunun pensiyasına-zadına bax! Burdan da Avstraliyaya gedəcək. Görməmiş oğlu, görməmiş. Guya biz, varlı-dövlətli ölkəmin pensiyaçıları pul görməmişik…

Bu hisslər sinəmi qabartdı. Evə dönəndə dükana baş çəkib, şəstlə dedim:

- Əbdürrəhim, 30 qəpiklik çörək var?

Başını buladı:

- Yox, ay müəllim, qalmayıb. Bunlar 40 qəpiklikdi.

Bayaqdan bəri cibimdə oynatdığım qəpiklərə baxdım. 30 idi. Əbdürrəhim:

- Ay müəllim, ac qalmayacaqsan ki, 30 qəpiyi indi ver, 10 qəpiyi də pensiyanı alanda…