مبارزه سیاسی در ارمنستان در آستانه انتخابات، نه تنها از طریق تریبونها و بیانیهها، بلکه از طریق شبکههای اجتماعی نیز انجام میشود.
Modern.az گزارش میدهد که در این زمینه، سبک انتخابی نخستوزیر نیکول پاشینیان به وضوح او را از اسلاف و رقبایش متمایز میکند.
بدین ترتیب، کمپین پاشینیان بیشتر از آنکه بر لفاظیهای سیاسی کلاسیک بنا شده باشد، از دل سبک زندگی روزمره شکل گرفته است. او اغلب تصاویری از خود در اتوبوس، خیابان و در میان مردم عادی در شبکههای اجتماعی به اشتراک میگذارد. ویدئوهایی که گاهی او را در حال خوردن سیبزمینی، سوسیس، پیراشکی، سیب، دوروم یا ذرت نشان میدهند، این تصور را ایجاد میکنند که او قصد دارد با رایدهندگان ارتباط عاطفی برقرار کند.
یکی دیگر از ویژگیهای مشهور پاشینیان، ژست «قلبیشکل» اوست. این نیز به عنوان تلاشی برای جلب همدردی از طریق نزدیکی به رایدهندگان، صمیمیت و به اشتراک گذاشتن زندگی روزمره به چشم میخورد. در میان رهبران جهان، پاشینیان با ژست «قلبیشکل» خود متمایز شده و با فاصله گرفتن از تصویر یک رهبر سیاسی کلاسیک، تصویری از رهبری را ارائه میدهد که با رسانههای اجتماعی سازگار است و به تأثیر بصری و عاطفی اولویت میدهد.
جزئیات دیگری که در کمپین پاشینیان جلب توجه میکند، نمایش سبک زندگی اوست. او اغلب به شیوهای صمیمانه پستهایی منتشر میکند که نشان میدهد در اتاقش به موسیقی گوش میدهد، ساز مینوازد و در شبکههای اجتماعی فعال است.
اما اپوزیسیون خط متفاوتی را در پیش گرفته که از دوران شوروی به یادگار مانده است. رهبران سابق - روبرت کوچاریان و سرژ سارگسیان - سیاست را با سبکهای کاملاً متفاوتی پیش بردهاند. آنها بیشتر تصویری بسته، رسمی و با فاصله ایجاد کردهاند. در فعالیتهای بلوک تحت رهبری آنها و سیاستمداران نزدیک به آن، هنوز هم لفاظیهای سنتی، سختتر و مبتنی بر اتهام غالب است.
سخنرانیهای رهبران سابق نیز عمدتاً از تریبونها و رویدادهای دولتی بوده است. ایجاد ارتباط بصری یا عاطفی مستقیم با مردم، خط اصلی سیاست آنها نبود. علاوه بر این، در دوران رهبران پیشین، سیاست بیشتر بر مدیریت، امنیت و قدرت بنا شده بود. ارتباط با عموم نیز عمدتاً از طریق کانالهای رسمی انجام میشد. اما پاشینیان، به قول معروف، این چارچوب را شکست.
بدین ترتیب، مبارزه سیاسی در ارمنستان به رویارویی دو سبک متفاوت تبدیل شده است. از یک سو، خط کمپینی قرار دارد که بر شبکههای اجتماعی بنا شده، بر جزئیات زندگی روزمره تکیه دارد و بیشتر عاطفی و بصری است. از سوی دیگر، رویکرد سیاسی سنتی مشاهده میشود که کلاسیکتر بوده و بیشتر بر اتهام و انتقاد بنا شده است.
