سوریه در حال حرکت به سوی یکپارچگی است. به لطف عملیاتهای موفق اخیر ارتش سوریه، نیروهای SDF/YPG که مناطق وسیعی را در شرق کشور اشغال کرده بودند، تسلیم شده و خواستههای دولت جدید سوریه را پذیرفتهاند.
در رابطه با تحولات اخیر، کارشناس امنیتی اهل ترکیه، یوجل کاراوز، در اظهاراتی به Modern.az بیان کرد که درگیریهای رخ داده در هفتههای اخیر وضعیت منطقه را به طور اساسی تغییر داده است:
"به ویژه، درگیریها در نقاط حساسی مانند خط حسکه و زیرساختهای اردوگاههای نگهداری، فقدان هماهنگی، بیاعتمادی متقابل و شکنندگی گذرگاههای فرماندهی-کنترل را آشکار ساخت. هنگامی که این شکنندگی با خطر فرار و سازماندهی مجدد اعضای داعش و خانوادههایشان از اردوگاههای نگهداری ترکیب میشود، ادعای رژیم مبنی بر «امنیت پایدار» در مناطق بازپسگرفته شده به شدت تضعیف میگردد".
به عقیده کارشناس، شرایط اصلی ثبات پایدار در سوریه در 2 جهت متمرکز شده است:
معماری امنیتی: ادغام نیروهای مسلح محلی، ایجاد یک زنجیره فرماندهی واحد و تبادل مؤثر اطلاعات اطلاعاتی.
مصالحه سیاسی: اگر یک «قرارداد اجتماعی» واقعی در مورد موضوعاتی مانند مدیریت محلی، حقوق زبان و هویت، و تقسیم درآمدها در مناطق کردنشین شکل نگیرد، درگیریهای با شدت پایین ادامه خواهد یافت.
کارشناس تأکید کرد که این کاملاً درست نیست که نفوذ YPG/SDF تا حد زیادی از بین رفته است، بلکه تا حدی صحیح است:
"زیرا کاهش یا عقبنشینی حمایت ایالات متحده در سطح نظامی، و همزمان فشار دمشق برای گسترش کنترل خود، تواناییهای مانور YPG/SDF را محدود میکند. به همین دلیل، وزن نظامی این سازمان تروریستی کاهش مییابد. حیاتیترین نکته مربوط به اردوگاهها و زندانهای داعش است. هرگونه خلأ در این زمینه، سؤال «چه کسی امنیت را تأمین میکند؟» را به مرکز فرآیند میآورد".
ی. کاراوز خروج کامل YPG/SDF از منطقه را دشوارترین سناریو میداند:
"سه گزینه واقعبینانهتر وجود دارد. سناریوی اول ادغام یا تغییر نام است. یعنی ممکن است بخشی از این گروه تحت عنوان «ارتش سوریه» یا «نیروهای امنیتی محلی» وارد سیستم شود (نام تغییر میکند، کادر باقی میماند). گزینه دوم مربوط به تجزیه است. برخی گروهها ممکن است با دمشق به توافق برسند، در حالی که دیگران عقبنشینی کرده و به شبکههای خرابکاری، ترور و قاچاق روی آورند. و در نهایت، ادغام گروههای رادیکال در شمال عراق، به ویژه در ساختارهای نزدیک به خط قندیل–سنجار، از جمله گزینههای واقعی است".
ژنرال بازنشسته توضیح داد که در صورت خروج گروههای تروریستی از منطقه، به کجا روی خواهند آورد و این چه معنایی برای امنیت منطقه و همچنین ترکیه خواهد داشت:
"گروههای تروریستی مانند YPG/SDQ در سوریه میتوانند به شمال عراق، مناطق خاکستری در داخل سوریه، اروپا و کشورهای ثالث بروند. به دلیل تداوم جغرافیایی، خطوط لجستیکی و شبکههای موجود، واقعیترین مسیر شمال عراق است. این امر میتواند هم توازن بغداد–اربیل و هم امنیت مرزی ترکیه را دشوار سازد. در اروپا و کشورهای ثالث نیز میتوانند خطوط سیاسی و مالی ایجاد کنند. بنابراین، به جای تأثیر مستقیم میدانی، استراتژی «تأثیر از راه دور» را از طریق تبلیغات، تأمین مالی و دیاسپورا دنبال خواهند کرد".
کارشناس همچنین در مورد خطرات اصلی از منظر امنیت منطقهای صحبت کرد:
"یکی از تهدیدات اصلی، احیای مجدد داعش است. خلأهای امنیتی و شکنندگی سیستم اردوگاهها/زندانها میتواند فرصتهای جدیدی برای داعش ایجاد کند. از سوی دیگر، خطرات اصلی که خود را نشان خواهند داد شامل آغاز دوره تروریسم مرزی و حملات تلافیجویانه، و احتمال احیای پویاییهای درگیری در خط ترکیه–سوریه–عراق است. قاچاق، گردش انسان و کالا، و مبارزه بر سر منابع درآمد محلی نیز میتواند تشدید شود".
