گاهی اوقات سن انسان نه با طول مسیر زندگی او، بلکه با تعداد قلبهایی که در طول مسیر لمس کرده است، سنجیده میشود. رووشن علیاف که دربارهاش صحبت میکنم، دقیقاً از همین دسته افراد است. ۶۰ سالی که او پشت سر گذاشته، صرفاً یک واحد زمانی نیست، بلکه بار معنوی انباشتهای از نیکوکاری، اعتماد، وفاداری و انسانیت است.
معرفی کوتاه: علیاف رووشن علیپاشا اوغلو در ۷ مارس ۱۹۶۶ در شهر باکو در خانوادهای روشنفکر متولد شد. در سالهای ۱۹۷۳-۱۹۸۳ در مدرسه متوسطه شماره ۵۳ باکو تحصیل کرد. در سال ۱۹۸۳ در انستیتوی پلیتکنیک آذربایجان پذیرفته شد و در سال ۱۹۹۱ از آن فارغالتحصیل گردید. در سال دوم تحصیل به خدمت سربازی فراخوانده شد و در سالهای ۱۹۸۵-۱۹۸۷ در نیروهای مسلح اتحاد جماهیر شوروی خدمت نظامی واقعی انجام داد. از سال ۲۰۰۲ در AzQAC مشغول به کار است. وی سمتهایی چون دبیر مطبوعاتی، مشاور رئیس AzQAC و رئیس دفتر را بر عهده داشته است. در حال حاضر، به عنوان معاون رئیس، مسئولیت مهمی را بر عهده دارد. او برنده جایزه رسانهای "قلم طلایی" است. وی نویسنده مقالات متعدد و ویراستار چندین کتاب است. به دلیل فعالیتهای مؤثرش در زمینه بشردوستانه، در سال ۲۰۱۵، بر اساس پیشنهاد نوروز اصلانوف، رئیس جمعیت هلال احمر آذربایجان و نماینده مجلس ملی، با فرمان مربوطه رئیس جمهور کشور، الهام علیاف، مفتخر به دریافت مدال "ترقی" شد. این، نمونه بارزی از ارزشی است که هم جمهوری و هم رهبری جمعیت هلال احمر آذربایجان برای کار مؤثر رووشن علیاف قائل هستند.
در همین جا میخواهم یک نکته حاشیهای را ذکر کنم: پدر رووشن معلم، علیپاشا علیاف، سالها استاد گروه فلسفه انستیتوی پلیتکنیک آذربایجان (دانشگاه فنی کنونی) بوده است.
رووشن معلم، به عنوان معاون رئیس جمعیت هلال احمر آذربایجان، در خط مقدم فعالیتهای اجتماعی قرار دارد. اما آنچه او را متمایز میکند، تنها سمتی که بر عهده دارد نیست. هر کس که او را میشناسد، به خوبی میداند که برای رووشن علیاف، مقام هرگز بر انسانیت برتری نداشته است. او از کسانی است که نیازمندان را نه بر اساس رتبه و جایگاهشان، بلکه صرفاً به دلیل انسان بودنشان درک میکند.
بزرگواری ویژگی اصلی شخصیت اوست. این بزرگواری پر سر و صدا و نمایشی نیست. بزرگواریای است که انسان در کنار او احساس راحتی میکند و ارزش خود را درک مینماید. گاهی با یک نگاه و گاهی با یک کلمه، به طرف مقابل اعتماد میبخشد.
در شخصیت رووشن معلم، تربیت خانوادگی و حافظه ژنتیکی نقش بزرگی دارد. فرزند یک پدر پروفسور و فیلسوف بودن، صرفاً افتخار نیست، بلکه مسئولیتی نیز هست. این مسئولیت به وضوح در طرز تفکر، رفتار و رویکرد رووشن علیاف نسبت به مردم احساس میشود. در گفتگوی او عمق وجود دارد، اما این عمق سنگین نیست، بلکه برعکس، به انسان لذت تفکر میبخشد.
یکی دیگر از ویژگیهایی که او را متمایز میکند، ارزشی است که برای دوستی قائل است. رووشن علیاف دوست خوبی است - دوستی قابل اعتماد، وفادار، که در روزهای سخت صدایش به گوش میرسد و در روزهای خوب میتواند در سایه بماند. دوستی برای او صرفاً یک شکل از رابطه نیست، بلکه یک موضع زندگی است. به همین دلیل، دوستان زیادی در اطراف او هستند و این دوستیها از آزمون سالها سربلند بیرون آمدهاند.
دوستداشتنی بودن او از طبیعتش سرچشمه میگیرد. او میتواند با کسی که تازه با او آشنا شده، مانند یک دوست قدیمی رفتار کند. صمیمیت او مصنوعی و آموخته شده نیست - از درون میآید. شاید به همین دلیل است که ارتباط با او انسان را خسته نمیکند، بلکه برعکس، الهامبخش است.
ویژگی اصلی که در شخصیت رووشن علیاف جلب توجه میکند، فرهنگ درونی اوست. این فرهنگ تصادفی نیست. میراث علمی و معنوی یک پدر روشنفکر به وضوح در جهانبینی، دیدگاه او به زندگی و روابطش با مردم احساس میشود. او نه تنها دانش، بلکه تفکر، مسئولیت و وجدان را نیز از پدرش به ارث برده است. روشنفکری برای او صرفاً دانش نیست، بلکه رفتار، نگرش و موضع است.
هر کس که او را میشناسد، میداند که برای رووشن معلم، عامل انسانی از هر چیز دیگری مهمتر است. نیکوکاری جزء جداییناپذیر شخصیت اوست. این نیکوکاری برای نمایش نیست، بلکه به عنوان یک نیاز طبیعی تجربه میشود. گوش دادن به نیازمندان، در کنار کسانی که در وضعیت دشوار هستند بودن، و بیصدا دست یاری دراز کردن - اینها لحظات عادی، اما ارزشمند زندگی روزمره او هستند.
رووشن علیاف رهبر خوبی است. زیرا او مردم را مدیریت نمیکند، بلکه به آنها راه نشان میدهد. به اطرافیانش اعتماد میکند، به نظرات آنها ارزش میدهد و میتواند در هر کسی پتانسیل را ببیند.
رووشن علیاف روشنفکر است، اما این روشنفکری در کلماتی که از تریبون به گوش میرسد نیست، بلکه در سادگی رفتار روزمره، در صمیمیتی که فاصله بین انسانها را کوتاه میکند، تجلی مییابد. او هنگام صحبت صدایش را بلند نمیکند، اما نظرش شنیده میشود. هنگام تصمیمگیری سختگیر نیست، اما موضعش محکم است. زیرا تکیهگاه او مقام نیست، بلکه وجدان است.
فعالیت او در AzQAC ادامه طبیعی شخصیت اوست. برای او، کمک با اعداد سنجیده نمیشود: امیدی که در چشمان یک انسان پدید میآید، و اعتمادی که به قلب یک خانواده بازمیگردد، ارزشمندتر است. او هنگام کمک نمیخواهد دیده شود، اما این احساس میشود. به همین دلیل به او اعتماد میکنند.
رووشن معلم نه به سوی خود، بلکه به سوی مردم گام برداشته است. امروز وقتی نام او برده میشود، در کنار مقام، احترام نیز به یاد میآید.
۶۰ سال... این عدد یک نشانگر تقویمی نیست، بلکه مجموعی از وجدان زیسته، صبر و نیکوکاری است. در هر یک از این سالها، یک عمر پرمعنا وجود دارد... شاید این یک عمر بسیار طولانی نباشد، اما مرحلهای جدی از یک مسیر پربار زندگی است. در طول این سالها، رووشن علیاف هم با فعالیت حرفهای و هم با ویژگیهای انسانی خود احترام کسب کرده است. زندگی او نشان میدهد که نفوذ واقعی نه با سر و صدا، بلکه با نیکی خاموش، رفتار متین و موضعی باوجدان به دست میآید.
به مناسبت این سالگرد برجسته، برای رووشن علیاف سلامتی پایدار، عمر طولانی، سعادت خانوادگی و موفقیتهای مستمر در کارهای نیکوکارانهای که انجام میدهد، آرزومندم. باشد که مسیر زندگی او از این پس نیز به مردم امید، به اطرافش نور، به نیازمندان امید، به اطرافیانش اعتماد، و به جامعه خیری خاموش، اما عمیق و پرمعنا بیاورد.
سالگرد ۶۰ سالگیات مبارک، رووشن معلم!
شمسیه موسیقیزی،
روزنامهنگار شایسته
