Jeffrey Epstein davası (2008-2019) sıradan bir suç dosyası değildir. 2019 yılında cezaevinde ölmesi skandalı daha da derinleştirdi. Tutulduğu odada kameranın çalışmaması birçok soru işaretine yol açtı. Bu dava tek bir bireyin değil, elit dokunulmazlığının ifşasına dönüştü. Bu skandal, modern Batı dünyasında gücün, şehvetin, dokunulmazlığın ve kurumların kendini koruma mekanizmalarının nasıl işlediğini gösteren nadir olaylardandır.
Yıllar geçse de, belgeler açıldıkça anlaşılıyor ki, sorun bir kişide değil, onu mümkün kılan sistemdedir. Batı'da buna benzer olaylar daha önce de yaşanmıştır. Birkaçına göz atalım:
Bill Clinton - Monica Lewinsky (1998)
ABD başkanı, Beyaz Saray'da bir stajyerle ilişkisini inkar ettiği için azil süreciyle karşı karşıya kaldı. Suç değil, yalan asıl sorun oldu. Skandal, ABD'de iktidar ve kişisel ahlak sınırlarını yeniden tartışmaya açtı.
Silvio Berlusconi – “Bunga bunga” (2010–2013)
İtalya başbakanı, reşit olmayan bir kızın da katıldığı eğlencelerde suçlandı. Mahkeme süreçleri uzun sürdü, siyasi itibarı ciddi darbe aldı. Devlet başkanının özel hayatı ulusal meşruiyet sorununa dönüştü.
Harvey Weinstein (2017)
Hollywood yapımcısı, on yıllar boyunca kadınlara karşı sistematik cinsel tacizle suçlandı ve mahkum edildi. Bu dava #MeToo hareketini küresel çapta patlattı ve sessizlik kültürünü yıktı.
Kapsam ve kurbanlar
Resmi mahkeme belgelerine göre, Epstein ağı onlarca genç kızı kapsıyordu. Gayri resmi ifadelerde bu rakam 100'den fazla olarak belirtiliyor. Yaş aralığı esasen 13-17, özellikle 14-16 olmuştur. Ayrı ayrı ifadelerde erkek çocukların da adı geçse de, skandalın merkezinde genç kızların sistematik istismarı yer almaktadır. Bu gerçekler hukuki kararlarla teyit edilmiştir.
Ghislaine Maxwell: ağın kilit figürü
Ghislaine Maxwell, Epstein'ın yardımcısı değil, operasyonel ortağıydı. Kurbanların bulunması, yönlendirilmesi ve psikolojik olarak hazırlanmasında doğrudan rol oynamıştır. ABD mahkemesi onu reşit olmayanların istismarına yardım ve insan ticareti suçlarından mahkum etti. Maxwell, bu skandalda gerçek hapis cezası alan tek büyük figür olarak kalmaktadır. Bu gerçek, Epstein davasının tek kişilik bir hikaye olmadığını hukuki düzlemde teyit etmektedir.
Prens Andrew: Taht elden gitti
Burada özel olarak durmak gerekir. Prens Andrew skandalı sadece kişisel itibar kaybıyla bitmedi. Kraliyet unvanları elinden alındı, resmi ve kamusal görevleri iptal edildi, monarşi içinde tahtla ilgili herhangi bir gerçek perspektifi fiilen ortadan kaldırıldı. Bu, modern Britanya monarşisi için çok nadir ve sembolik bir adımdır. Yani sistem burada sadece “ayıplamakla” yetinmedi, kurumsal meşruiyeti korumak için kendi içinden bir figürü uzaklaştırdı. Epstein davası bu anlamda Britanya monarşisi için hukuki değil, tarihi ve sembolik bir deprem oldu. Bu nokta çok önemlidir. Bazen sistem kendini korumak için kurban verir. Prens Andrew o kurbanlardan biridir. Ve o, Britanya'nın monarşi sistemini korumak için siyasi açıdan idam edildi.
Dominique Strauss-Kahn. Sistemin farklı tepkisi
Bu paraleli tamamlamak için Dominique Strauss-Kahn örneği önemlidir. O, 2007–2011 yılları arasında Fransa maliye bakanı, daha sonra Uluslararası Para Fonu'nun başkanı oldu. 2011 yılında New York'ta bir otel çalışanının cinsel taciz suçlamasıyla gündeme geldi ve derhal Uluslararası Para Fonu'ndaki görevinden istifa etti. Sonradan bazı suçlamalar geri çekilse de, siyasi ve uluslararası kariyeri sona erdi. Buradaki paradoks dikkat çekicidir. Strauss-Kahn tek bir olayla sistemden uzaklaştırılırken, Epstein ağı yıllarca dokunulmaz kaldı. Bu fark hukuki değil, siyasi önceliklerle açıklanır.
Seks, yasa ve Batı paradoksu
Batı ülkelerinin bir kısmında seks işi yasaldır ve düzenlenmektedir. Almanya, Hollanda, Belçika gibi ülkelerde genelevler resmi olarak faaliyet göstermektedir. ABD'de ise sadece Nevada eyaletinin bazı bölgelerinde yasal genelevler bulunmakta olup, sayıları yaklaşık 20 civarındadır. Genel tahminlere göre ABD'de 1–2 milyon insan şu veya bu şekilde seks işiyle geçinmekte, ancak bunların büyük bir kısmı gayri resmi olarak bu alandadır. Paradoks şudur ki, seks yasal olabilir, ancak güç, yaş ve zor işe karıştığında sistem çoğu zaman geç tepki verir. Epstein davası bu gecikmenin bir sonucudur.
Epstein davasında New York belediye başkanının adı geçiyor mu?
Jeffrey Epstein skandalı, gerçeklerin kendisinden çok, gerçeklerden koparılıp dolaşıma sokulan yalan hikayeler üzerinde büyüyor. Suç dosyası gerçektir, kurbanlar gerçektir, kurumsal sessizlik gerçektir. Ancak son aşamada bu dava, bağlam dışı fotoğraflar, sahte kimliklendirmeler ve kasıtlı hedeflemelerle bir dezenformasyon silahına dönüşüyor. Sosyal ağlarda yıllardır paylaşılan meşhur grup fotoğrafı bunun klasik bir örneğidir. Fotoğraf ortaya atılır, ardından üzerine isimler yapıştırılır: eski başkanlar, milyarderler, “gizli elit”. Sonra ise en tehlikeli aşama başlar - fotoğraftaki çocuğa siyasi kimlik yüklenir. Güya o çocuk sonradan New York'un “Müslüman belediye başkanı” olmuştur. Bu cümlenin kendisinde üç kat manipülasyon vardır: hem fotoğrafla kimlik bağlantısı kanıtsızdır, hem statü uydurmadır, hem de dini kimlik kasten ön plana çıkarılır. Bu hattın merkezinde gerçek bir siyasi figür duruyor: Zohran Mamdani. O, New York'un yeni seçilmiş belediye başkanıdır. Ancak dezenformasyon mekanizması onun gerçek biyografisini açıklamaz; onu Epstein skandalına yapay bir şekilde bağlamaya çalışır. Amaç bilgi vermek değil, şüphe yaratmak, meşruiyeti gölgelemektir. Burada iki element özellikle tehlikelidir. Birincisi, çocuk imajı: duygusal tepki yaratır ve eleştirel düşünceyi söndürür. İkincisi, Müslüman kimliğinin abartılması: “hepsi baştan planlanmış” anlatısı kurulur. Bu, ne Epstein kurbanlarına yardım eder, ne de adaleti güçlendirir. Aksine, gerçek suç söylentinin altında boğulur.
“Mossad Trump'a baskı yapıyor” iddiası
Son günlerde sosyal ağlarda şöyle bir iddia dolaşıyor: güya Mossad, Donald Trump'a baskı yapmak için Jeffrey Epstein skandalıyla ilgili “yeni fotoğraflar” yayınlamış. Amaç ise ABD'nin İran'a saldırıda tereddüt etmesini ortadan kaldırmakmış. Bu iddia ilk bakışta “şok” etkisi yaratsa da, gerçekler açısından tamamen boştur. Ne bu fotoğrafların nereden yayıldığı bellidir, ne resmi bir kaynakları vardır, ne de güvenilir uluslararası medya bu bilgiyi doğrulamıştır. Reuters, BBC, AP, AFP gibi ajanslar bu konuda tek bir satır bile yazmamıştır. Burada söz konusu olan araştırmadan ziyade, sarı basın refleksidir. “Gizli istihbarat”, “şantaj”, “kompromat” gibi kelimeler okuyucu çeker. Gerçek olmasa da, tıklama getirir. Epstein skandalı ise bu tür sansasyonlar için ideal bir hammaddedir: seks, güç ve korku bir pakette satılır. Sorun şudur ki, bu tür hikayeler gerçek suçun kendisini gölgede bırakır. Kurbanlar yok olur, sorumluluk yok olur, geriye sadece gürültü kalır.
“Putin” anlatısı: komplo pazarının klasik ürünü
Epstein skandalı büyüdükçe başka bir “açıklama” da dolaşıma sokuldu: güya bu ağ "KGB–FSB" tarafından kurulmuş bir “bal tuzağı” (honeytrap) operasyonuymuş ve amaç Batı elitlerini şantaj etmekmiş. Bu anlatıda Vladimir Putin'in adı da sık sık geçiyor. Hatta D. Trump'tan daha çok. Ancak yine temel soru değişmiyor: bunu kanıtlayan gerçek bir olgu var mı? Cevap açıktır - yoktur. Ne ABD mahkeme belgelerinde, ne resmi araştırmalarda, ne de ciddi uluslararası medyada Epstein ile Rus özel servisleri arasında doğrudan bir bağlantı kanıtlanmıştır. “Binlerce belge”, “gizli görüşler”, “kompromat aktarımı” gibi ifadeler olgu değil, komplo pazarının dilidir. Mantık basittir: gerçek skandal + küresel güç figürü = okunabilir hikaye. Gerçeğin olup olmaması ise ikinci plandadır. Bu tür anlatılar adaleti aramaz. Onlar dikkat ekonomisine hizmet eder. Okuyucu kazanılır, ama gerçek kaybedilir.
Roma İmparatorluğu paraleli: Pompeii ve Vezüv
Bu manzara tarihe de tanıdıktır. Roma İmparatorluğu'nun son dönemlerinde elitlerin dokunulmazlığı, haz kültürü ve ikili hukuk sistemi Pompeii gibi şehirlerde sıradan hale gelmişti. Vezüv yanardağı o şehri toprağın altına gömdü. Tarihçiler için bu, sadece doğal bir felaket değil, ahlaki çürümenin bir metaforudur. Epstein skandalı da aynı soruyu yeniden ortaya koydu. Kanun herkes için mi var, yoksa sadece zayıflar için mi geçerlidir? Epstein skandalı sadece bir seks suçu değildir. Bu, ahlaki çöküşün haritasıdır. Prens Andrew örneği gösterdi ki, sistem bazen kendini korumak için resmi kurbanlar verir. Strauss-Kahn örneği ise gösterdi ki, bazen tek bir olay yeterlidir ki birisi zirveden vadinin dibine yuvarlansın. Epstein davası ise kanıtladı ki, ağ büyüdükçe, sessizlik uzar. Evet, Roma İmparatorluğu Pompeii ile bitmedi. Modern Batı da Epstein ile bitmeyecek. Ama her imparatorluğun kendi Vezüv'ü vardır.
Elbeyi Hasanlı,
Zürih
P.S. Nikol Paşinyan'ın adının Epstein skandalında geçmesi ise ironi yaratıyor. "Fake news" tüm dünyada bir patlama dönemi yaşıyor. Yalanla gerçek arasındaki sınırlar çoktan kayboldu...
