امروز – 1 مه در ده ها کشور جهان به عنوان روز جهانی کارگر جشن گرفته می شود.
Modern.az گزارش می دهد که این تاریخ که زمانی در فضای اتحاد جماهیر شوروی، از جمله آذربایجان، معنای ایدئولوژیک و سیاسی بزرگی داشت، اکنون در کشورهای مختلف محتوای متفاوتی به خود می گیرد. در یک جا نماد مبارزه برای حقوق کار است و در جای دیگر صرفاً به عنوان روز استراحت و بهار پذیرفته می شود.
تاریخ 1 مه به جنبش کارگری در ایالات متحده در اواخر قرن نوزدهم باز می گردد. در ماه مه 1886، هزاران کارگر در شیکاگو به شرایط کاری سخت و ساعات کاری طولانی اعتراض کردند و خواستار محدود شدن ساعات کاری روزانه به 8 ساعت شدند. این اعتراضات به سرعت به نمادی از همبستگی بین المللی تبدیل شد. در کنگره انترناسیونال دوم که در سال 1889 در پاریس برگزار شد، 1 مه به عنوان روز همبستگی همه کارگران جهان اعلام شد.
در اتحاد جماهیر شوروی، این تاریخ رنگ ایدئولوژیک خاصی به خود گرفت. 1 مه نه تنها یک جشن کارگری، بلکه نمایشی از قدرت سیستم کمونیستی بود. همانند سایر جمهوری های اتحاد جماهیر شوروی، در آذربایجان نیز در این روز رژه های گسترده ای برگزار می شد و شرکت ها، دانشگاه ها و نهادهای دولتی در راهپیمایی ها شرکت می کردند. در خیابان های باکو، رویدادهایی با پرچم های قرمز، شعارها، موسیقی ارکستر و پرتره های رهبران شوروی برگزار می شد.
برای حکومت شوروی، 1 مه ابزاری برای تبلیغات ایدئولوژیک محسوب می شد. "حکومت طبقه کارگر"، "وحدت کارگران" و برتری سیستم سوسیالیستی از طریق چنین رویدادهای جمعی به نمایش گذاشته می شد. در آن دوره، 1 مه یکی از عناصر نمادین کنترل دولت بر شهروندان نیز محسوب می شد.
در آذربایجان، 1 مه از سال 1920 تا زمان بازگرداندن استقلال به عنوان یک تعطیل رسمی دولتی جشن گرفته می شد. اما پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991، این تاریخ اهمیت سیاسی قبلی خود را از دست داد. از سال 1992، وضعیت تعطیل رسمی در آذربایجان از آن سلب شد. با این وجود، برای نسلی که دوران شوروی را تجربه کرده اند، 1 مه هنوز هم جنبه نوستالژیک دارد. بسیاری این روز را با خاطرات کودکی، رژه ها و فضای جشن به یاد می آورند.
در حال حاضر، 1 مه در کشورهای مختلف جهان به اشکال متفاوتی جشن گرفته می شود. در روسیه، این تاریخ تحت عنوان "جشن بهار و کار" جشن گرفته می شود و با راهپیمایی های اتحادیه های کارگری همراه است. در ترکیه، 1 مه به ویژه با تظاهرات سیاسی و میتینگ های اتحادیه های کارگری مورد توجه قرار می گیرد. میدان تقسیم استانبول سال هاست که یکی از مکان های نمادین اصلی این روز محسوب می شود.
در فرانسه، 1 مه به طور سنتی با گل زنبق مرتبط است. مردم به یکدیگر زنبق هدیه می دهند و تظاهرات اتحادیه های کارگری در خیابان ها برگزار می شود. در آلمان، علاوه بر تظاهرات سیاسی، جشنواره های خیابانی نیز برگزار می شود.
در کشورهایی که سنت های کمونیستی و سوسیالیستی قوی باقی مانده اند، 1 مه هنوز یکی از باشکوه ترین تعطیلات دولتی محسوب می شود. به ویژه در کشورهایی مانند چین، کوبا، ویتنام، کره شمالی و لائوس، این تاریخ به عنوان نمادی از ایدئولوژی کمونیستی و همبستگی کارگری جشن گرفته می شود.
در کوبا، 1 مه یکی از بزرگترین رویدادهای سیاسی است. صدها هزار نفر در پایتخت هاوانا در میدان انقلاب جمع می شوند و اتحادیه های کارگری و نهادهای دولتی راهپیمایی برگزار می کنند. در طول این رویدادها، شعارهای انقلابی سر داده می شود، موسیقی زنده و سخنرانی های سیاسی برگزار می شود.
در چین، 1 مه به عنوان "روز جهانی کارگر" یک تعطیل رسمی محسوب می شود. در این کشور چند روز تعطیلی اعلام می شود. مردم عمدتاً به سفر می روند و جشنواره هایی در پارک ها و مکان های گردشگری برگزار می شود. در عین حال، در سطح دولتی، کارگران نمونه مورد تقدیر قرار می گیرند و رویدادهای رسمی نیز برگزار می شود.
در کره شمالی، 1 مه یکی از تعطیلات ایدئولوژیک محسوب می شود. مردم در پارک ها و فضاهای عمومی جمع می شوند و پیک نیک های گروهی، رقص ها و رویدادهای جمعی مختلف برگزار می شود. سنت های رژه باقی مانده از دوران شوروی هنوز در اینجا حفظ شده است.
در ویتنام و لائوس نیز 1 مه در سطح دولتی جشن گرفته می شود. مراسم رسمی، رویدادهای گروه های کاری و برنامه های جشن برگزار می شود.
در بخشی از کشورهای شوروی سابق نیز سنت های شوروی تا حدی باقی مانده و امروز راهپیمایی هایی برگزار می شود.
