تبریز با افتخار به باکو نگاه می کند - هموطنان جنوبی

پل معنوی از باکو به تبریز همیشه زخمی خونین در درون ما بوده است. اینکه یک ملت سال ها پیش به دو قسمت تقسیم شده و از یکدیگر دور بمانند، تلخ ترین حقیقت است. شمالی و جنوبی همه به خوبی می دانند که رود ارس جدایی سالیان درازی است که التیام نیافته است. نظرات و افکار هموطنان ما در آذربایجان جنوبی در مورد باکو چیست؟

Modern.az در این مورد با چند تن از هموطنان ما صحبت کرده است. همه آنها اشاره کرده اند که تبریز خواهر باکو است.

سایمان آروز، رئیس بخش آذربایجان جنوبی اتحادیه نویسندگان آذربایجان:

"افکار رژیم فارس-ملا در مطبوعات، تلویزیون، در زبان و رفتار برخی افراد وابسته به رژیم خود را نشان می دهد. اگر با این دیدگاه نگاه کنیم، فکر می کنیم که تبریز باکو را نمی خواهد. اما، هموطنان ما در آنجا باکو را به هیچ وجه از تبریز جدا نمی کنند، باکویی را از تبریزی جدا نمی دانند. آنها از یک گذشته، از یک آینده صحبت می کنند و حتی اگر 200 سال هم گذشته باشد، هنوز هم آن اتحاد و وحدت قبل از ترکمنچای بین ملت های ما وجود دارد."

او اشاره می کند که هیچ تفاوتی بین باکو و تبریز وجود ندارد.

"تبریز باکو را پایتخت یک وطن مادری می بیند. هر دوی ما فرزندان یک گذشته، یک تاریخ، یک فرهنگ، یک پدر و مادر هستیم. ما رهروان یک آینده، یک هدف هستیم."

محمد رحمانی فر، مورخ نیز نظرات خود را اینگونه بیان کرده است:
"از تبریز به باکو چگونه نگاه می شود؟ نمک به زخم ما می پاشید... تبریز باکو را تقریباً مانند یک برادر تنی، همراز جان، و پاره ای از قلب خود می بیند. در واقع درک این موضوع اصلاً دشوار نیست. ما این را در اشعار نوشته شده در آذربایجان جنوبی، در اهتزاز پرچم سه رنگ آذربایجان در میادین ورزشی آذربایجان جنوبی در طول زمان، در شعارها و سرودهای سر داده شده می بینیم."

او اشاره کرد که 4 پرچم وجود دارد که بردن آنها به استادیوم های ایران می تواند مشکل ساز باشد.

"این 4 پرچم، پرچم های آمریکا، اسرائیل، ترکیه و آذربایجان هستند. به خاطر برافراشتن پرچم آذربایجان در استادیوم "تراکتور"، دوستان ما دستگیر شده اند و حتی شلاق خورده اند.

در زمان خود، پس از پیروزی قره باغ، تصاویر جناب الهام علی اف با زیرنویس "قهرمان آذربایجان" بر دیوارهای تبریز چسبانده شد. می دانید، دیدن این کار در جایی مانند تبریز کار آسانی نیست. اگر کسانی که این کار را انجام می دهند دستگیر شوند، همه آنها به اتهام جاسوسی و مجازات های بسیار سنگین محکوم می شوند. با وجود همه اینها، تبریز همیشه به راه خود وفادار مانده و مبارزات بزرگی انجام داده است.

در کتابم با عنوان "با شهریار از بیگانگی به خودی" نوشته ام که با قرارداد ترکمنچای، آذربایجان به دو پاره تقسیم شد. اما با اینکه سیاستمداران و فرماندهان ارتش به این امر سر فرود آوردند، مردم سر فرود نیاوردند. ما این روحیه اتحاد را در نوای ساز عاشیق ها و اشعار شاعرانمان زنده نگه داشتیم. چه از شمال آذربایجان و چه از جنوب آن، اشعار زیادی نوشته شد تا این روحیه برادری زنده بماند و از بین نرود. ما این را در اشعار استاد شهریار نیز می بینیم. به عنوان کسی که تمام اشعار او را بررسی کرده و درباره او کتاب نوشته ام، می گویم که شهریار هرگز تهران را وطن ننامیده است. اما باکو را دو بار وطن نامیده و حتی آن را "کعبه زرین" خوانده است. شهریار به خوبی می دانست که کعبه چیست. می دانست که کعبه قبله مسلمانان در مکه است. اما شهریار باکو را در اشعار خود کعبه می نامد. میزان ارزشی که او قائل بوده از اینجا آشکار می شود."

محمد رحمانی فر اشاره کرد که امروز سیاست اصلی در میادین تبریز، سیاست آذربایجانی گرایی است.

"مبارزه برای آذربایجان، مبارزه برای آذربایجان مسئله اصلی است. من می خواهم یک ناراحتی خود را نیز بیان کنم. با تأسف باید بگویم که به نظر من از باکو به تبریز آنقدر صمیمانه برخورد نمی شود. من می دانم که در آذربایجان شمالی و در باکو نیز بسیاری از شاعران، نویسندگان و مردم ما تبریز را دوست دارند. من بارها در باکو بوده ام و این را با چشمان خود دیده ام. اما با تأسف باید بگویم که در مورد آذربایجان جنوبی، گام های صحیح و هدفمند را در شمال نمی بینم."

احمد اوبالی، بنیانگذار و رئیس تلویزیون آذربایجان جنوبی (Günaz.TV):

"نظر آذربایجان جنوبی در مورد آذربایجان شمالی بسیار مثبت است. این را ما از شعارها و سرودهای سر داده شده در بازی های "تراکتور"، از احترام به پرچم آذربایجان شمالی، از حمایت ارائه شده در جنگ قره باغ در سال 2020 دیده ایم. یعنی بسیاری از شاخص ها نشان می دهد که جنوب و تبریز به طور کلی به باکو و آذربایجان شمالی بسیار مثبت نگاه می کنند. این دیدگاه به تدریج هم عمیق تر می شود و هم به معنای مثبتی تغییر می کند."

احمد اوبالی اشاره کرد که تا سال 2020 بین تبریز و باکو حسرت وجود داشت.

"پس از جنگ 44 روزه، تبریز به برادرش افتخار کرد. زیرا تا آن زمان جنوب نیز کمی سر به زیر مانده بود. در آنجا فکر می کردند که ما تحت اشغال فارس ها هستیم، در آذربایجان شمالی نیز ارامنه قره باغ را اشغال کرده اند، 10 درصد از جمعیت آواره هستند و غیره. این واقعاً وضعیت بسیار دشواری بود. اما پس از آن جنگ، آزادسازی سرزمین های آذربایجان و سخنرانی های بسیار جالب رئیس جمهور الهام علی اف با افتخار زیادی در آذربایجان جنوبی مورد توجه قرار گرفت و ملت با امید به آذربایجان شمالی نگاه کرد. ملت دیگر فکر می کرد که اگر قره باغ را گرفتند، در صورت لزوم، آذربایجان شمالی نیز به آزادی ما کمک خواهد کرد. علاوه بر این، صحبت های مکرر رئیس جمهور علی اف، به طور غیرمستقیم و یکی دو بار به طور مستقیم در مورد آذربایجان جنوبی، در مورد دفاع از حقوق پایمال شده ما، بازتاب بزرگی در جنوب ایجاد کرد. حتی بسیاری گفتند: "پرچم ما پرچم سه رنگ است و رئیس جمهور ما الهام علی اف است."

اعضای جنبش ملی و مردم با افتخار به آذربایجان شمالی و باکو نگاه می کنند. اما در میان ما استثنائاتی نیز وجود دارد. آنها در دست ایران گرایی ذوب شده اند و حتی علیه آذربایجان کار می کنند. به عنوان مثال، منصور حقیقت پور زمانی نماینده اردبیل بود. او در دهه 90 برای تشکیل ارتش در آذربایجان به کمک آمده بود. اما مشخص شد که این شخص اطلاعاتی را برای ارمنستان جمع آوری و منتقل می کرده است. یعنی دشمن آذربایجان است. زمانی نماینده اردبیل و عضو سپاه بوده است. اکنون نیز یکی از افراد جدی در رژیم ایران است.

تعداد کسانی که در جنوب خود را با شمال یکی نمی بینند بسیار کم است. اما آنها توسط رژیم ایران حمایت می شوند. حتی وب سایت ها و میکروفون هایی برای صحبت کردن نیز دارند. آنها در صورت لزوم در تلویزیون ظاهر می شوند و حرف های خود را می زنند. در مورد نظرات شخصی من، می توانم بگویم که من وطنی به نام آذربایجان دارم، نه وطنی به نام ایران. سرزمین مادری من ایران نیست، آذربایجان است!".

لامیه جنت زاده