Dünyada yaklaşık 117 milyona yakın insan çatışma, şiddet ve zulümler nedeniyle zorunlu göçmen durumunda yaşıyor.
Modern.az haber verir ki, bunu Bakü'de düzenlenen Dünya Şehircilik Forumu'nun 13. oturumu (WUF13) çerçevesinde BM Mülteciler Yüksek Komiseri Berham Salih, "Kriz Sonrası İyileşme ve Yeniden Yapılanmanın Merkezinde Konut Meselesi" adlı panel oturumunda yaptığı konuşmada belirtti.
İklim değişiklikleri ve doğal afetlerin her yıl göç riskini daha da artırdığını ve birçok insan için geçici barınmanın uzun vadeli belirsiz yaşam koşullarına dönüştüğünü kaydetti.
"Çad, Brezilya, Ürdün, Kolombiya, Türkiye ve Suriye gibi farklı ülkelerin deneyimi bir gerçeği gösteriyor.
İyileşme süreci, bu insanların yaşayacak bir yere sahip olmasıyla başlar."
Aynı zamanda toplulukların da ağır bir yük taşıdığına dikkat çekti:
"Birçok topluluk, kaynaklarının sınırlı olmasına rağmen, evlerini, topraklarını ve hizmetlerini zorunlu göçmenlerle paylaşarak dayanışma sergiliyorlar."
B. Salih, zorunlu göçmen sayısının artmasının şehir altyapısı ve sosyal dayanışma üzerindeki baskıyı daha da artırdığını belirtti:
"Konuta erişim olmadığında insanların geçim imkanları zayıflıyor, eğitim ve sağlık hizmetlerine erişim zorlaşıyor, kendi kendine yeterlilik imkanları azalıyor.
Konut meselesi artık sadece insani yardım unsuru olarak değil, iyileşme ve yeniden yapılanma politikasının temel yönü olarak kabul edilmelidir."
Ona göre, ev kavramı sadece duvarların inşasıyla başlamaz:
"Bu, toprağa erişim, güvenli yaşam hakkı ve insanların çalışmasına, yaşamasına ve hayatını yeniden kurmasına olanak tanıyan belgelerle başlar."
Ayrıca, Mülteciler Küresel Forumu çerçevesinde kabul edilen "İnsan Yerleşimi Taahhüdü" girişiminin göç sorununa yeni bir yaklaşım oluşturduğunu vurguladı:
"Bu yaklaşım, zorunlu göçü kapsayıcı planlama, yerel kalkınma ve ortak refah için bir fırsat olarak değerlendiriyor.
Mültecilere konut ve serbest hareket imkanları sağlandığında, ev sahibi toplulukların ekonomik ve sosyal gelişimine katkıda bulunurlar."
B. Salih, zorunlu göçmenlerin bir yük değil, çözümün bir parçası olduğunu da ekledi:
"Kenya ve Etiyopya'da kampların yerleşim yerlerine dönüşmesi, Çad ve Moritanya'da kapsayıcı yaklaşımlar, ayrıca Avrupa şehirlerinde belediyelerin girişimleri örnek gösterildi.
Şehirler artık sadece göçmen akışını yöneten mekanlar değil, aynı zamanda savunma, kapsayıcılık ve çözüm yollarının oluştuğu temel platformlardır. Belediyeler bu yükü tek başına taşıyamaz. Onlara açık yetki dağılımı, sürdürülebilir finansman kaynakları ve hükümetler, kalkınma ortakları, özel sektör ve topluluklarla güçlü işbirliği gereklidir."
Son olarak, geçici barınaklardan sürdürülebilir konut çözümlerine, kısa vadeli yaklaşımlardan uzun vadeli stratejilere geçişin zorunlu olduğunu kaydetti:
"Şimdi amaç sadece kaybedilenleri restore etmek değil, daha dayanıklı, kapsayıcı ve güçlü topluluklar inşa etmektir."
