Moskova'nın Çeçen ve İnguşları yurtlarından zorla kovmasından bu yana 82 yıl geçti.
Modern.az hatırlatır ki, 1944 yılı Şubat'ın 23'ünden Mart'ın 9'una dek Sovyetler Birliği en acımasız operasyonlarından birini - Çeçen ve İnguşların sürgününü gerçekleştirdi.
Birkaç gün içinde 500.000 ila 650.000 arasında Çeçen ve İnguş halkının temsilcisi zorla topraklarından çıkarıldı, evleri yakıldı, direnenler yerinde kurşunlandı. Onlar sırf etnik kökenlerine göre "suçlu" ilan edildiler.
Kadınlar, çocuklar ve yaşlılar - soğuk hayvan vagonlarına yüklenerek Orta Asya'ya gönderildi. İnsanlar yolda soğuktan, açlıktan ve hastalıktan öldüler. Bu, tahliye değil, devlet tarafından organize edilen zorunlu bir sürgündü.
Çeşitli hesaplamalara göre, sürgün sırasında ve Kazakistan'daki ilk yıllarda yaklaşık 100.000 Çeçen ve 23.000 İnguş hayatını kaybetti. Bu, her 4. Çeçen ve İnguş'un ölümü demekti. Facia bir doğa olayı veya savaş sonucunda değil, merkezin siyasi kararı sonucunda ortaya çıkmıştı.
Tüm mahrumiyetlere rağmen 1956 yılında her iki halk da doğup büyüdükleri yurtlarına dönme imkanı buldu ve bugün Çeçenistan ve İnguşetya cumhuriyetleri facianın yıl dönümünü anıyor.
