Deyirlər Kiprdə hündür bir qayanın başında bir tank var, həmin qayanı muzey kimi xariçdən gələnlərlə göstərirlər. Danışırlar ki, müharibə vaxtı türk əsgəri nətər hirslənibsə, bir də görüb ki, tank düz qayanın başındadı. Düşünəndə əsgər özü də mat-məəttəl qalıb ki, ayə, tank bura necə çıxdı? Demək, türk oğlu türk hirsələnəndə gözünə heç nə görünmür. Qayanın qısaca məzmunu ancaq bu. Məqsədim tək qaya ilə bağlı deyil, qayanın başından özümüzə baxmaqdı.
Mənə elə gəlir ki, bizim Qarabağ məsələsində bir neçə dəfə tankı qayanın başına çıxartmaq imkanımız olub. Çünki damarımız türk damarıdı, hirsləndik, üzümüzü görmə, amma nə yazıqlar ki, çox fürsəti əldən vermişik.
1-ci imkan o idi ki, Qərbi Azərbaycandan soydaşlarımız doğma yurd-yuvalarından qovulanda yaman hirsləndik. Az qala tankı qayanın başına çıxardaq. Hirsimizdən istədik ev-eşiklərindən qovulmuş soydaşlarımızı Qarabağa yerləşdirək. Qərbi Azərbaycanlılar Qarabağa üz tutdular... Elə bu zaman Xuraman Abbasova yaylığını qabağımıza sərdi və yalvardı ki, amandı qardaşlarım, ora getməyin. Biz də bir göyə baxdıq, bir də yaylığa, mentalitetimizə sığınıb yaylığı basa bilmədik. Oturduq yerimizdə. Bu dəfə də bizi qadın yaylığı yıxdı. Daha doğrusu, hirsimisi yaman soyutdu.
Ikinci imkan da bu idi ki, sonra ermənilər bizi Doğma Qarabağımızdan rus hərbiçilərinin köməyi ilə çixartmağa başladılar. Yenə Allah-təala bizə imkan verdi ki, bir də hirslənək, torpağımızı yağı düşməndən xilas eləyək. Başımıza dəli bir hirs gəldi, az qala tanqı qayanın başına çıxardaq, yenə hakimiyyət başladı siyəsət yürütməyə ki, lazım deyil, siyasi yolla məsələni özümüz həll edəcəyik. O qədər bizə ümidlər verdilər ki, axırda başladı hirsimiz soyumağa.
Görünür yaradan bizi çox istəyirmiş, yenə imkan verdi ki, bu dəfə lap möhkəm hirslənək, yəni məlum məsəlin nağılı olmasın heç olmasa özümüz bu dəfə bir “bilet alaq”.
Xocalı faciəsi baş verdi.. Daha dedim qardaş, biz bu dəfə bir gecənin içində bütün Qarabağı yağılardan azad edəcəyik. Orada hər qayanın başına bir tank nədi, lap iki tank mindirəcəyik. Bu dəfəki hirslənmək daha o birilərindən deyildi. Yenə də başladılar bizim hirsimizi soyutmağa. Siyasət, filan, zad... guya Moskva özü də bu haqsızlığa hirslənib, lap Amerikanın qan təzyiq qalxıb. Bizə başsağlığı verdilər, bizim də hirsimiz soyudu və yenə tankı qayanın başına çıxarda bilmədik. Nə qədər sakitləşsək də, görünür, əlimizi hirsimizdən tam üzmək məqamını Allah-təala hələ bizə qıymayıbmış.
Bu dəfə də “Qırmızı koftalı, yaşıl tumanlı “ Şuşanı itirdik. Dedim, daha bu xına o xınadan deyil, daha nəinki doğma Qarabağımızı, Zəngəzuru da bir gecənin içində götürəcəyik. “Alacağıq” demədim ha, məhz “götürəcəyik”.
Hələ Qərbi Azərbaycandan zorla çıxarılan soydaşlarımızı doğma yurd- yuvalarına qaytaracağıq. Açığı, başqa cür çıxmasın, buna bir az sevinmək də olardı. Yəni Şuşanın getməyi bizə nə qədər torpaqlarımızı qaytarmağın şansını verir. Artıq biz hirslənirik.
Amma yenə də, böyürdən-başdan, içimizdən-çölümüzdən düşdülər üstümüzə ki, ermənilər uşaqdı, qanmırlar, bəs sizə nə olub? Kənardan baxanlar bəs deməzlərmi, Azərbaycan müharibə eləyir.
Bizim də hirsimiz başladı soyumağa.
İndi mən son vaxtlar yaman qorxmağa başlamışam. Qorxuram başımız nə iş gəlsə, indi də hirslənə bilməyək, Allah eləməsin birdən biz də umuntet-zad yaranıb eləyər. Amma ümidliyəm ki, külün altında qalan göz kimi türk damarımızda o tankı qayanın başına çıxarda biləcək hirsimiz hələ də durur. Ya Allah...
