Soma mədən faciəsinin ardından şəhid mədənçilərin xatirəsini yaşatmaq məqsədilə Türkiyədən və xarici ölkədən gəlmiş 176 könüllünün yazmış olduqları şeirlər kitab halına gətirilərək nəşr edilib. Millət vəkili Qənirə Paşayevanın “Soma” şeirinin də daxil olduğu “Soma şeirlər antalogiyasının” Somanın mərkəzində təqdimat və imzalanma mərasimi olub. Kitabın təqdimatında çıxşından sonra Qənirə Paşayev onun imzalanma mərasimində də iştirak edib və kitabın satışından əldə olunacaq gəlirin 22 şəhid mədənçinin övladının təhsili üçün məktəbə bağışlanacağından böyük məmnuniyyət duyaraq hər kəsi kitabı almağa çağırıb. O öz vəsaiti hesabına aldığı 100-dən artıq kitabı isə şəhid ailələri və onların uşaqlarına imzalayaraq hədiyyə edib. Ona sarılan hər bir insanla bərabər göz yaşlarını tuta bilməyən Qənirə Paşayeva onların dərdinə qardaş Türkiyə ilə bərabər, Azərbaycandakı qardaş-bacılarının da ortaq olduğunu qeyd edib. Millət vəkili tanıtım, təqdimat və imzalanma mərasimizdə Somaya ithaf etdiyi və “Soma şeirlər antalogiyasında” da nəşr olunan “Soma” şeirini tədbir iştirakçılarına oxuyub.
Göz yaşları ilə dinlənən şeirin sonunda millət vəkili mədən qəzasında həyat yoldaşını itirərək kiçik yaşlı oğulu ilə qalan şəhid xanımını dəvət edərək şeirin orijinal yazılışını bütün şəhid ailələri adından ona hədiyyə edib.
Millət vəkili Qənirə Paşayevanın müəllifi olduğu “Soma” şeirini təqdim edirik.
SOMA... SOMA... SOMA...
Ninem acılar paylaşmakla azalır derdi...
Mutluluklarsa paylaşmakla çokalıyordu, masallarında
Kardeşimizin
sonra dostumuzun
daha sonra tüm insanların acısını paylaşmağı öyrendik
azalsın diye...
Mutluluklarını paylaşmayı öyrendik
çokalsın diye...
Soma... ve o gün...
Beraber ağladık seninle, anne
Beraber üzüldük seninle, bacım
Sen her “Baba” deyende canımız yandı, be kuzum,
canımız yandı...
Uzaklarda deyildik...
Kalbimiz burdaydı – Somada..!
Yanıyordu kalbimiz, yanıyordu...
Yollara bakma, kuzum,
uzakda diyildik, yanıbaşındaydık,
sen her “Baba” diye ağlayanda...
Anne, duyuyorum acını...
Çok zor, biliyorum, oğul kayb etmenin acısı zor –
dayanamıyor ürek, dayanamıyor insan...
Karabağda şehit annelerinin figanından, nalesinden bilirim...
Genceçikdim o zaman...
Paylaşarak azaltdık onların acısını bir az da olsa, anne...
Senin de acını paylaşarak azaltacağız, anne...
Kardeşimin annesi benim annem,
Öleniniz ölenimiz,
Kaybınız kaybımızıdır...
Beni de bir evlat bil, azalsın acıların bir az da olsa...
Yanan canının ağrısını bak şuracıkda –
kalbimin başında hiss ediyorum, bacım
Biliyorum
Gözünden bir ömür aşk adlı yağmur yağacak bacım...
Kolay deyil sevdiyini kayb etmek,
Kolay deyil resme bakıp ovunmak...
Amma sen kadınsın, sen annesin ve güçlüsün biliyorsun,
biliyorum...
Her gün diyil, her saat yanındayık
Kalbimizle, ruhumuzla, duamızla...
“Baba” deyib ağlama, be kuzum
Gözünün yaşına kurban olayım
Hayat dediyin böyle:
acısı var, şirini var, canım-gözüm...
Görüyormusun bu elleri – sana uzanan...
Bir diyil, kuzum, onlar milyonlardı
Babanın yerini tutamasa da,
“Amca”, “Dayı”, “Hala” diye
küçük ellerinden tutmaya hazır binlerce el var...
Hayat seni çok korkutdu biliyorum...
Amma senin için her şey güzel olacak unutma...
Bir ömürün acısını çekdin, sıra hoş günlerindir, güzel günlerin...
Soma... Soma...
Ne diyeyim sana...
Acın hala kalbimde
Geldim sana...
Amma ben hiç getmedim ki, Soma...
Hep burdaydım o geceden sonra...
Annelerin, gelinlerin, cocukların gözyaşlarındaydım, be Soma..!
Paylaşıyordum belki acıların azalır diye, Somam benim...
Sana geldik, senle getdik, senli olduk, benim Somam...
Bir gün... Bir gün...
Mutluluğunu paylaşıb cokaltmak için gelecem, Soma...
Mutlaka gelecem...
Aslında ben hep burdayım, be Soma...
Çünki sen hep burdasın ya...
Amma bir daha lütfen hiç, amma hiç böyle ağlama, Soma...
Ağlama, Soma!
